กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เสียงของหลินตี๋ดังก้องไปทั่วหุบเขา
เมื่อหญิงสาวทั้งสี่ได้ยินก็ต่างเงยหน้ามองท้องฟ้า ถึงเพิ่งพบว่าดวงอาทิตย์ลับหลังสันเขาไปแล้ว เหลือเพียงแสงสายัณห์สีแดงคล้ำแต้มอยู่ตรงขอบฟ้า
“หา มืดเร็วขนาดนี้เลยเหรอ ฉันยังสนุกไม่หนำใจเลย!”
หลินเฉียนเฉียนถือหญ้าหลานอินไว้เต็มสองมือ ดวงตาเบิกกว้าง สีหน้ายังไม่หายติดใจ
หญ้าหลานอินสองกำในมือเธอมีเกือบ 20 ต้น หากนำไปขายในตลาดจะมีมูลค่ามากกว่า 2,000,000 หยวน!
จินป๋อหลี่มองหญ้าหลานอินที่แผ่กว้างอยู่เบื้องหน้าแล้วกระทืบเท้าด้วยความเสียดาย “ยังเหลืออีกตั้งมากที่ไม่ได้เก็บ นี่มันเงินทั้งนั้น! เงินมหาศาลเลย!”
“ไม่อย่างนั้นคืนนี้เราตั้งค่ายพักที่นี่กันเถอะ ยังไงก็มีหลินตี๋คอยคุ้มครอง ความปลอดภัยของเราย่อมมีหลักประกัน”