กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ชายหนุ่มสวมชุดกลางแจ้งหลวม ๆ ผมยุ่งเล็กน้อย ใบหน้าเปื้อนรอยยิ้มเรื่อยเปื่อย มือถือขวดเครื่องดื่มขวดหนึ่ง เดินดื่มไปพลางมุ่งมาทางนี้
ท่วงท่าสบาย ๆ นั้นราวกับไม่ได้อยู่ในป่าถิ่นทุรกันดารที่เต็มไปด้วยอันตราย แต่กำลังเดินเล่นในสวนหลังบ้านของตัวเอง
เหนือหัวของเขา มีผีเสื้อขนาดยักษ์ตัวหนึ่งเท่าโม่หินบินวนอยู่
ผีเสื้อตัวนั้นกำลังกระพือปีกช้า ๆ โปรยละอองทองละเอียดเป็นหย่อม ๆ งดงามวิจิตรเกินคำบรรยาย
“หลินตี๋ เป็นเธอจริง ๆ”
โจวหน่าราวกับคว้าได้ฟางช่วยชีวิต ตะโกนออกมาอย่างดีใจ “เธอมาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร”
“ร้านไม่มีของ ฉันเลยมาหาของที่นี่”
หลินตี๋เดินเข้ามาใกล้โจวหน่า สายตากวาดผ่านสมาชิกทั้งสามของเธอ ยิ้มถาม “พี่สาว พวกพี่ดูเหมือนจะเจอเรื่องยุ่งยาก”
“ใช่...ใช่แล้ว”