เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บนที่นั่งผู้ชม เสียงอุทานดังระงมไปทั่ว!
“เร็วมาก ถึงกับวิ่งจนเห็นเป็นภาพติดตาเลย!”
“สมแล้วที่เป็นสัตว์มายาของครูหลัว น่ากลัวจริงๆ!”
“เจ้าคางคกนั่นแพ้แน่ ไม่ต้องเดาให้ยากเลย!”
อย่างไรก็ตาม——
สัตว์คางคกลาวาไม่ได้ขยับแม้แต่นิดเดียว
มันเพียงแค่นอนหมอบอยู่ที่เดิมอย่างเกียจคร้าน ดวงตากลมโตดุจโคมไฟคู่นั้นยังหรี่ลงครึ่งหนึ่ง ราวกับว่าสิ่งที่พุ่งเข้าใส่ไม่ใช่หมาป่ายักษ์ที่ดุร้าย แต่เป็นเพียงแมลงวันที่บินว่อนไปมาเท่านั้น
ท่าทางและสีหน้าเช่นนั้น สามารถอธิบายได้ด้วยคำเดียวสั้นๆ คือ: ไม่แยแส!
จอมหมาป่าราตรีถูกท่าทีที่ดูถูกเหยียดหยามเช่นนั้นกระตุ้นจนโกรธจัด!
มันส่งเสียงคำรามต่ำในลำคอ กรงเล็บยกขึ้นสูงพร้อมกับไอพลังดวงจิตสีดำที่ปกคลุมอยู่ มันพุ่งเข้าใส่สัตว์คางคกลาวาด้วยความมุ่งมั่นที่จะปิดฉากการต่อสู้!