กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“อ๊ะ...”
อาหลงส่งเสียงอุทานเบา ๆ ไม่ใช่ด้วยความเจ็บปวด แต่ด้วยความสบาย
ชั่วพริบตาเดียว อาหลงก็รู้สึกว่าผิวหนังและกล้ามเนื้อของตัวเองราวกับกำลังถูกจัดเรียงใหม่ และรู้สึกอ่อนโยนสบายจนเหลือเชื่อ ราวกับแช่อยู่ในธารน้ำพุวิญญาณ...
แทบจะในเวลาเดียวกัน ใต้ผ้าพันแผล ผิวหนังที่เน่าเปื่อยกำลังสมานตัวด้วยความเร็วที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่า!
สีหน้าซีดเผือดของอาหลงที่ถูกพันด้วยผ้าพันแผล ก็กำลังกลับมาเปล่งปลั่งอีกครั้ง!
ลมหายใจที่เดิมแผ่วเบา กำลังกลายเป็นสม่ำเสมอและหนักแน่น!
ราวหนึ่งนาทีให้หลัง อาหลงก็เบิกตากว้างพลางตะโกนลั่น:
“แตก—!”
ปัง!
ผ้าพันแผลบนร่างกายท่อนบนของเขาแตกกระจายในทันใด กลายเป็นเศษนับไม่ถ้วนกระจัดกระจายไป