เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“เหอ ๆ...”
รอยยิ้มนั้นบางเบา แต่แฝงความนัยที่บอกไม่ถูก “สหายน้อย ผมปล่อยลูกน้องของคุณไปแล้ว พอจะหักลบชีวิตหมาป่าเงินได้ไหม”
หลินตี๋ส่ายหน้า น้ำเสียงหนักแน่น “ประธานฉิว คุณปล่อยลูกน้องของผมไป ผมจะจำบุญคุณนี้ไว้”
“แต่หมาป่าเงินต้องตาย”
“ผมฆ่าพี่น้องสองคนของมัน แค้นกันลึกเท่าทะเล ผมยอมปล่อยมัน แล้วมันจะยอมปล่อยผมหรือ”
“สักวันหนึ่งถ้ามันเจอจังหวะเหมาะ ลอบสังหารญาติและครอบครัวของผม ใครจะรับผิดชอบ”
“ถ้ามันตาย ความแค้นระหว่างผมกับหอนักฆ่าก็จะล้างบัญชีกัน จบสิ้น ดีกับทุกฝ่ายไม่ใช่หรือ”
หมาป่าเงินทนความกลัวไม่ไหว แผดเสียงคำราม “ประธานสมาคม! อย่าฟังมันเห่า”
“หอนักฆ่าของเรามีผู้แข็งแกร่งนับไม่ถ้วน อีกทั้งมีท่านเป็นเสาหลักค้ำสำนัก จะต้องกลัวไอ้หนูคนนี้ไปทำไม”
“กรงเล็บของมันถูกท่านทำให้บาดเจ็บแล้ว ก็แค่...”