เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“คุณตา พวกเรามาเยี่ยมคุณตาแล้ว”
“ดี ดี มาแล้วก็ดีแล้ว มาแล้วก็ดีแล้ว”
โจวเฟิงเช็ดหางตา ก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว ตบไหล่หลินตี๋แรง ๆ กล่าวอย่างตื่นเต้น “ไปข้างในกันดีกว่า ฉันเตรียมอาหารมื้อดึกไว้ให้พวกเธอ หวังว่าพวกเธอจะชอบ”
“ขอบคุณคุณตา” หลินตี๋ยิ้มแล้วก้าวเข้าไปในห้อง
โจวนาจูงหลินซานซานเดินตามเข้ามา “ซานซาน รีบเรียกคุณตาสิ”
หลินซานซานเขินอาย หลบอยู่ข้างหลังโจวนา โผล่เพียงครึ่งศีรษะเล็ก ๆ ดวงตาโตมองชายชราที่แปลกหน้าอย่างหวาด ๆ
ตอนสามขวบเธอเคยพบโจวเฟิงครั้งหนึ่ง ห่างกันหลายปีเธอจึงลืมรูปลักษณ์ของคุณตาไปนานแล้ว
เมื่อได้พบชายชราคนนี้อีกครั้ง ย่อมอดรู้สึกแปลกหน้าไม่ได้
โจวเฟิงมองใบหน้าเล็ก ๆ ที่อ่อนเยาว์นั้น ความเอ็นดูพลุ่งขึ้นในใจอย่างไม่มีที่สิ้นสุด
เขาย่อตัวลง พยายามทำให้เสียงของตนฟังดูเมตตา “ซานซานจำคุณตาไม่ได้แล้วหรือ”