กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
"ฮ่า——!"
หลินตี๋ไม่มีเวลาคิดมาก เขาเลิกโจมตีตามสัญชาตญาณ แขนทั้งสองข้างไขว้กัน หันตัวกลับมารับการโจมตี
ปัง——!
พลังมหาศาลพุ่งเข้ามาราวกระแสน้ำ แม้จะมีชุดรบต้นไม้คุ้มกัน หลินตี๋ก็ยังถูกการโจมตีครั้งนี้ผลักถอยออกไปกว่า 50 เมตร เท้าทั้งสองไถพื้นทรายเป็นร่องลึก
หน้าอกรู้สึกคลื่นเลือดพลุ่งพล่าน ลำคอมีรสหวาน เกือบพ่นเลือดออกมาเต็มปาก
เขาทรงตัวให้มั่น แล้วเงยหน้าขึ้นมอง
เอไอลี่ซูยืนอยู่ตรงตำแหน่งที่เขาอยู่เมื่อครู่ ขาขวาผอมแห้งค่อยๆ ดึงกลับ เสื้อคลุมสีเทาเก่าๆ พลิ้วไหวเบาๆ ในสายลม
ใบหน้าของเขาไม่มีอารมณ์ใดๆ ราวกับว่าเตะเพียงครั้งเดียวนั้นเป็นเพียงการกระทำที่ไม่มีเจตนา