เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
"หลิวไท่ฟง เรื่องที่เกิดขึ้นฉันคิดว่าคุณคงได้ยินแล้ว"
"เป็นลูกน้องของคุณที่ฝ่าฝืนโจมตีผู้เยาว์ก่อน ทำให้คนอื่นได้รับบาดเจ็บสาหัส"
"เด็กคนนี้เป็นการป้องกันตัวอย่างชอบธรรม สมเหตุสมผลและถูกต้องตามกฎหมาย คุณยังมีอะไรจะพูดอีก"
สีหน้าของหลิวไท่ฟงเขียวคล้ำ กรามกัดจนแคร๊กแคร๊ก
เขารู้ว่าฉินเถี่ยซานพูดถูก และรู้ว่าฉินเถี่ยซานเป็นคนยุติธรรมไม่เข้าข้างใคร เกลียดการใช้กำลังข่มเหงคนอ่อนแอที่สุด
แต่เขาหลิวไท่ฟงบริหารงานในเจียงเฉิงมานานหลายสิบปี เคยโดนอับอายแบบนี้เมื่อไหร่
เขาค่อย ๆ กดความโกรธในใจลง กล่าวอย่างจริงจัง "ผู้กำกับฉิน ไม่ใช่พูดอย่างนั้นได้หรอก"
"คุณดูโดยรอบสิ..."
เขายกมือชี้ไปยังซากปรักหักพังนั้น ชี้ไปยังหลุมลึกหกหลุมที่ยังคุกรุ่นควัน ชี้ไปยังรถยนต์ที่ถูกพลิกคว่ำ กระจกที่แตก พื้นดินที่เกรียมดำ แล้วกล่าวต่อ