กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“ปะ...ปู่!”
หวังเสี่ยวฉีชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนกระโดดโลดเต้นด้วยความดีใจ โบกมือเล็ก ๆ พลางตะโกนว่า
“ปู่! ในที่สุดปู่ก็มาแล้ว ฮ่า ๆ ๆ!”
“ไอ้เด็กเหม็น อยู่ตรงนั้นอย่าขยับ!”
หวังชางไห่เอียงศีรษะเล็กน้อย ถลึงตามองหลานชายสุดที่รัก ประกายเย็นเยียบในดวงตาจางลงเล็กน้อย แทนที่ด้วยความเมตตา
แต่เมื่อหันกลับไปมองหานเฟิงกับหลิ่วหลานที่อยู่ฝั่งตรงข้าม ดวงตาคู่นั้นก็กลับมาเย็นเยียบดุจน้ำค้างแข็งอีกครั้ง
“หน่วยพายุหิมะ”
เขาเอ่ยขึ้นช้า ๆ เสียงไม่ดังนัก แต่กลับระเบิดกึกก้องอยู่ข้างหูทุกคนประหนึ่งฟ้าคำราม “พวกแกช่างใจกล้านัก!”