เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เสียงกระซิบกระซาบจากอัฒจันทร์ผู้ชมเปรียบดั่งคลื่นทะเลที่ซัดสาด ระลอกแล้วระลอกเล่า
“รุ่นพี่จางหงพ่ายแพ้แล้ว...”
“น่าขันสิ้นดี...สัตว์เลี้ยงหลักของผู้ที่เก่งกาจที่สุดในโรงเรียนเรา กลับรับมือไม่ได้แม้แต่สามกระบวนท่า...”
“สามกระบวนท่า? ถ้าสัตว์มายาวานรมืดตัวนั้นระเบิดพลังเต็มที่ ฉันว่าพยัคฆ์คลั่งของรุ่นพี่จางหงคงรับไม่ได้แม้แต่กระบวนท่าเดียวด้วยซ้ำ!”
“ช่องว่างมันห่างกันเกินไป...ไม่ใช่คู่ต่อสู้ที่อยู่ในระดับเดียวกันเลย...”
“พูดเป็นเล่น วานรมืดนั่นคือสัตว์มายาระดับเงินชั้นยอด การต่อสู้ในขั้นพลังเดียวกัน มันสามารถถล่มพยัคฆ์คลั่งระดับทองแดงได้อย่างง่ายดาย”
“สัตว์มายาที่บ่มเพาะโดยนักเรียนชั้นยอดจากโรงเรียนมัธยมชนชั้นสูง จะเอามาเทียบกับของพวกเราที่เป็นโรงเรียนรัฐได้ยังไง?”
“ได้ยินมาว่าเกณฑ์การรับเข้าโรงเรียนชนชั้นสูงนั้นสูงมาก ไม่ต้องใช้เส้นสายก็ต้องทำสัญญาผูกพันกับสัตว์มายาระดับเงินเป็นอย่างน้อย”