กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ทันทีที่จิตสำนึกหลุดออกจากผืนทรายที่ดุจโกบีอันเป็นนิรันดร์และกลับคืนสู่โลกแห่งความจริง หลินตี๋ก็ราวกับคนที่สำลักน้ำที่เพิ่งโผล่พ้นผิวน้ำ
เขาดีดตัวขึ้นจากเก้าอี้เชื่อมต่อ หายใจหอบถี่
“เฮือก...แฮ่...เฮือก...”
เสียงหายใจที่รุนแรงนั้นชัดเจนเป็นพิเศษในหลังร้านที่เงียบสงบ
เหงื่อเย็นโชกเสื้อผ้าด้านหลังติดแน่นไปกับผิวหนัง ทำให้หลินตี๋รู้สึกไม่สบายตัวที่หนาวเหน็บ
ที่ห้องหน้ามีเสียงหัวเราะคิกคักของเด็ก ๆ แว่วมาเบา ๆ สดใสราวกับเสียงกระดิ่งเงิน
เงียบสงบ อบอุ่น และเป็นจริง
ช่างตัดกับความตายอันหนาวเหน็บสิ้นหวัง และการต่อสู้ที่ไร้ที่สิ้นสุดในศึกจำลองอย่างสิ้นเชิง
“จบลงแล้วสินะ...”
หลินตี๋หลับตาลงและหายใจเข้าลึก ๆ หลายครั้งกว่าจะทำให้หัวใจที่เต้นรัวและการหายใจที่ติดขัดสงบลงได้