กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“เสี่ยวเฉิน คุณพูดถูก”
โจวเฟิงส่ายหัวยิ้มขื่นๆ ถอนหายใจกล่าวว่า “แต่ไอ้เด็กเหม็นหลินตี๋นั่นดื้อรั้นเหมือนแม่มันไม่มีผิด ไม่เคยเห็นฉันอยู่ในสายตามาตั้งแต่เด็ก”
“โทษฉันเถอะที่ตอนนั้นใจดำ ไม่ได้ดูแลครอบครัวเขาให้ดี จนเป็นเหตุให้แม่ของเขาต้องล้มป่วยเสียชีวิตไปก่อนวัยอันควร”
“ตอนนี้ฉันก็แก่ป่านนี้แล้ว จะให้ฉันไปขอให้ผู้น้อยคนหนึ่งมายอมรับนับถือฉันได้อย่างไร?”
“อีกอย่าง การเปิดเผยความสัมพันธ์ก็ไม่ใช่เรื่องดีเสมอไป...”
เขาถอนหายใจยาวแล้วกล่าวต่อว่า “ฉันเองก็มีศัตรูที่คอยจ้องมองอยู่ในเงามืด ปัจจุบันฉันก็ป่ิงหรู่เกาหวง เอาตัวเองยังแทบไม่รอด จะไปเป็นที่พึ่งให้ไอ้หนูนั่นได้อย่างไร...”
“นี่... คุณพูดก็ถูก... บ้านใครก็มีปัญหาที่แก้ยากทั้งนั้น...”