เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 125 ลมหนาวพัดหวนในฤดูใบไม้ผลิ
"คุณชายครับ พวกเรามาถึงถนนมงตอร์เกยแล้ว" คนขับรถม้าชะลอความเร็วลง "อย่าหาว่าผมขายหน้าเลยนะ ผมอ่านหนังสือออกอยู่ไม่กี่ตัวถนนสายนี้มีโรงเตี๊ยมกับร้านอาหารเยอะแยะไปหมด คงต้องรบกวนคุณชายช่วยสังเกตดูให้ดีๆ ถึงที่หมายแล้วบอกผมได้เลยนะครับ"
"ตกลงครับ" ระหว่างทางรอร์แชคเปิดอ่านคำแนะนำใน 'คู่มือถลุงทอง' มาแล้ว เดิมทีโรงเตี๊ยมมงกุฎทองเป็นโรงแรมเล็กๆแห่งหนึ่งในวาลูอานา แต่เนื่องจากฝีมือของพ่อครัวยอดเยี่ยมเกินไป อาหารจึงกลายเป็นธุรกิจหลักไปเสียอย่างนั้นสุดท้ายจึงปรับปรุงเป็นร้านเล็กๆที่ขายสุราและอาหารตุ๋น
"ถึงแล้วครับ เท่าไรหรือ?"
"ขอสิบหกเหรียญทองแดงครับ"
รอร์แชคหยิบธนบัตรหนึ่งลีฟร์ออกมาจ่าย รับเงินทอนสี่เหรียญทองแดงแล้วก้าวลงจากรถม้า ตรงหน้าก็คือสถานที่สำหรับจัดการมื้อค่ำเป็นอาคารอิฐมุงกระเบื้องทรงยอดแหลมสูงสามชั้น โครงไม้ยื่นออกมาให้เห็นจากภายนอก ป้ายร้านเป็นรูปเหยือกเหล้ากับหม้อซุป รวมถึงมงกุฎลายเส้นเรียบง่ายหนึ่งใบ