เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 102 ขอบคุณที่เชิญ ตอนนี้อยู่อาณาจักร เพิ่งลงจากเรือเหาะ
เรือเหาะกำลังจะเข้าเทียบท่าที่ชานชาลาหมายเลขสองของเขตท่าเรือกลางในอีกสิบห้านาที บริกรผู้ผูกหูกระต่ายเดินมายังข้างกายผู้โดยสารคนหนึ่ง พลางเรียกเบาๆและเคาะกระดิ่งบนโต๊ะ
กระดิ่งใบนั้นเดิมทีมีไว้ให้ผู้โดยสารใช้เรียกพนักงานต้อนรับบนเรือ ทว่าเวลานี้กลับสลับบทบาทกัน "คุณผู้ชายครับ คุณผู้ชาย ตื่นเถอะครับ เรือเหาะจะถึงสถานีในอีกสิบห้านาทีแล้ว"
ผู้โดยสารคนนี้ฟุบหลับอยู่บนโต๊ะ เขายังอายุน้อย มือซ้ายกดทับหนังสือที่เปิดกางอยู่ส่วนมือขวายังกำแท่งถ่านเขียนแบบเรียวเล็กบนกระดาษร่างเต็มไปด้วยลวดลายเรขาคณิตที่บริกรดูไม่เข้าใจและยังแทรกตัวอักษรไว้ตามช่องว่าง
แสงแดดส่องผ่านหน้าต่างเรือกระทบลงบนใบหน้าด้านข้างของเด็กหนุ่ม ขับเน้นให้เห็นขนตายาวและหนาผู้โดยสารที่เดินผ่านไปมาซึ่งเคยผ่านชีวิตในรั้วสถาบันต่างอดยิ้มไม่ได้เพราะตามธรรมเนียมแล้วหลังเทศกาลสดุดีศักดิ์สิทธิ์ก็คือฤดูสอบ นี่จะต้องเป็นนักเรียนนักศึกษาอย่างแน่นอน