เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 87 พี่น้องทั้งหลาย ระเบิดมันให้กระจุย!
"จริงด้วยแฮะ" ปีเตอร์เซนฟังแล้วก็สีหน้าเปลี่ยนไปเช่นกัน
ภายใต้ผลของ [มองเห็นในความมืด] ทิศทางที่เป็นต้นตอของเสียงกลับว่างเปล่าไม่มีสิ่งใดเลย มหาจอมเวทฮุมโบลด์ทครุ่นคิดครู่หนึ่ง ก่อนจะสั่งให้ศิษย์ฝึกหัดไปเชิญเจ้าของบ้านชายจากกระท่อมล่าสัตว์มา
"เราต้องการให้คุณนำเสื้อผ้าที่อัลเบิร์ต... ลูกชายของคุณเคยใส่และฟูกที่เขาเคยนอนมาให้หน่อย"
สีหน้าของชายเจ้าของบ้านดูเหม่อลอย ไม่หลงเหลือความแดงระเรื่ออย่างคนเมาสุราในตอนกลางวันอีกต่อไป เขาเหลือบมองภรรยาที่ถูกตรึงร่างอยู่ครู่หนึ่งโดยไม่เอ่ยปากอันใด แล้วเดินไปทำตามคำสั่งของมหาจอมเวทแต่โดยดี
มหาจอมเวทฮุมโบลด์ทปลดพันธนาการให้หมาป่าและหมูป่าก่อนจากนั้นก็ลูบหัวพวกมันเบาๆ
เดรัจฉานทั้งสองตัวพลันกลับมามีชีวิตชีวาขึ้นทันตา พวกมันดมกลิ่นเสื้อผ้าของเด็กชาย แล้วแยกย้ายกันออกไปดมตามบริเวณรอบหมู่บ้านโดยเฉพาะทางทิศที่เป็นต้นกำเนิดเสียงร้องไห้