กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 186 ต่อให้ไม่เห็นข้า ก็ห้ามลืมข้า
ซังเนี่ยนไม่ได้พูดอะไร นางลุกขึ้นเดินเข้าไปในห้อง
เซี่ยเฉินโจวเอนตัวพิงขอบหน้าต่าง ในมือลูบคลำอะไรบางอย่างอยู่
อากาศเย็นนิดหน่อย แต่เขากลับสวมแค่เสื้อชั้นในสีดำบาง ๆ ตัวเดียว ร่างผอมซูบราวกับต้นไผ่แห้ง
แสงจากข้างนอกที่ไม่สว่างนักทอดเงาของเขาจนยาวมาก พอนางก้าวเข้าประตูก็เหยียบเงานั้นพอดี
พอได้ยินเสียงฝีเท้า เขาก็ยื่นมือมาข้างหลังโดยไม่หันมามอง
ซังเนี่ยนรีบเดินเข้าไปสองก้าว คลุมเสื้อตัวนอกหลวม ๆ ให้เขา แล้วกุมมือที่มีนิ้วเรียวยาวของเขาไว้
เขาพลิกมือกลับมากุมมือนางไว้แน่น
“ดูอะไรอยู่หรือ?” นางชะโงกหน้าไปถาม
เซี่ยเฉินโจวแบมืออีกข้างให้นางดู บนฝ่ามือมีเศษหยกอยู่เจ็ดชิ้น