กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 160 ความแค้นสามร้อยปีของข้า จะนับเป็นอะไรได้ล่ะ
หลิ่วหลีเยว่เม้มริมฝีปาก ถามอย่างลังเลว่า
“หรือว่า—”
“เซินหมิงเชา!”
ที่ประตู มีเงาร่างหนึ่งวิ่งพรวดเข้ามา พร้อมลมทะเลสดชื่นพัดตามมา
นางเอามือทั้งสองเท้าสะเอว ยืนอยู่กลางห้อง เชิดคางใส่เซินหมิงเชาอย่างได้ใจ
“ไม่คิดใช่ไหมล่ะ ข้าไม่เป็นอะไรแล้ว ข้ากลับมาแล้ว”
“ปัง—”
ชามกระเบื้องหล่นลงพื้นแตกกระจาย ยาน้ำสีดำสนิทกระเด็นเปื้อนชายกระโปรงนาง ทิ้งรอยด่างที่ดูแสบตาไว้
ชายหนุ่มลงจากเตียง เดินโซซัดโซเซมาตรงหน้านาง แล้วมองนางตาค้าง