กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 140 ข้าอายุสามร้อยกว่าปีแล้วนะ เสี่ยวซัง
ผู้อาวุโสฝ่ายทะเบียนยังไม่ยอมลงปากกาเสียที ซังเนี่ยนจึงถามว่า
“เป็นอะไรไปเหรอ? มีตรงไหนไม่ถูกหรือเปล่า?”
ผู้อาวุโสไม่ตอบ แค่มองนางด้วยสายตาแปลกประหลาดสุด ๆ
จู่ ๆ อวิ๋นฉีที่อยู่ข้าง ๆ ก็ร้องออกมา
“เฉินหมิงเฉา?!”
ซังเนี่ยนกำลังจะหันไปมอง แต่มีลมเย็นพัดผ่านข้างหู พาเอาปลายผมปลิวไปสองสามเส้น
วินาทีต่อมา ก็มีคนคว้ามือนางไว้แล้วดึงแรง ๆ
นางถูกดึงจนต้องหันกลับไป
ผู้บำเพ็ญเพียรที่ปกติห่างเหินและสุขุม กลับยืนอยู่ตรงหน้านาง ดวงตาลุกวาว