กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 64 ตอนนี้เราสองคนเป็นอะไรกัน?
ใต้แสงจันทร์ที่ส่องลงมาบาง ๆ เด็กหนุ่มปากคม นิสัยเอาแต่ใจ ที่พูดจามีหนามอยู่เสมอ กลับมีขอบตาแดงก่ำ
เขาทำอะไรไม่ถูก คว้าแขนเสื้อซังเนี่ยนไว้ แล้วพูดช้า ๆ ทีละคำว่า
“ต้องยอมให้คนอื่นเห็นบาดแผล นี่คือสิ่งที่เจ้าสอนข้า”
ซังเนี่ยนบอกไม่ถูกเลยว่าตอนนี้ตัวเองรู้สึกอย่างไร
ไม่ว่าจะใช้คำไหนก็ดูจืดจาง อธิบายความรู้สึกนี้ออกมาได้ไม่หมด
นางเขย่งเท้า ลูบหัวเขาเบา ๆ แล้วกุมมือเขาไว้แน่น ฝ่ามือของนางอุ่น
“อืม เสี่ยวเซี่ยของเราทำได้ดีมาก”
ฤดูร้อนปีนั้น ในคืนจันทร์ส่องหลังฝนตก
เด็กสาวในชุดขาวจับมือคนที่จะกลายเป็นจอมมารผู้ทำให้ผู้คนมากมายนับไม่ถ้วนหวาดกลัวแค่ได้ยินชื่อในอีกสามร้อยปีข้างหน้า แล้วส่งยิ้มตาหยีให้เขา