กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 6 วิทยานิพนธ์ที่คุณเขียนไม่มีร่องรอยการฝึกฝนทางวิทยาศาสตร์เลยแม้แต่นิดเดียว
ซังเนี่ยนยิ่งคิดยิ่งโมโห:
“ข้าย้ายมันมาอยู่บ้านหลังใหญ่หรูหราขนาดนี้ มันยังไม่พอใจอีกเหรอ?”
ลิ่วลี่: “มันอาจจะคิดว่าเจ้าไม่มีความหวังดี? ก็คนที่ไม่สนิทไม่เคยอะไรกันแล้วอยู่ ๆ มาทำดีด้วยเกินเหตุเนี่ย ไม่คิดร้ายก็ต้องคิดขโมยของแหละ”
มุมปากซังเนี่ยนกระตุก:
“ก็จริง ค่าความชอบติดลบหนึ่งแสนสองหมื่นแล้ว ข้าทำอะไรไปมันก็คิดว่ามีเล่ห์เหลี่ยมทั้งนั้น”
นางกดขมับที่เต้นตุบ ๆ:
“สงสัยทุกวันมันต้องซ้อมวิธีฆ่าข้าในใจไปแล้วหนึ่งรอบแน่ ๆ”
ลิ่วลี่ไม่เห็นด้วยกับคำนี้:
“เจ้ายังประเมินต่ำไปอีก จะมีแค่รอบเดียวได้ยังไง อย่างน้อยก็ต้องเริ่มที่สี่หลัก”