ตอนที่ 279 บรรเทาภัยพิบัติลุล่วง

ตอนที่ 279 บรรเทาภัยพิบัติลุล่วง

น้ำที่ลดลงไปนั้น เป็นผลจากการที่ผู้คนทั้งเมืองร่วมแรงร่วมใจกันเฝ้ารอคอยอย่างช้า ๆ

ในช่วงหลายวันนั้น แรงงานซ่อมเขื่อนของกรมโยธาและคนหนุ่มของชิงผู่เร่งซ่อมแซมทั้งวันทั้งคืน ตัวคันเขื่อนถูกกระทุ้งจนแน่นหนาทีละช่วง รอยพังทลายสองแห่งก็อุดไว้อย่างแน่นหนา ฉีชงเฝ้าเขื่อนกั้นน้ำไว้ ไม่ได้กลับบ้านติดต่อกันหลายวัน ตกกลางคืนก็นอนพักในเพิงหญ้าบนเขื่อน

รอจนกระทั่งธัญพืชเรือลำสุดท้ายเข้าคลัง ท้องฟ้าก็เริ่มแจ่มใสในที่สุด ผืนน้ำเจิ่งนองนอกเมืองผืนนั้น ค่อย ๆ เผยให้เห็นพื้นดินโคลนข้างล่างทีละน้อย ๆ

ซ่งโย่วอันในช่วงหลายวันนั้นก็มิได้ว่างเว้นเช่นกัน เงินและวัสดุซ่อมเขื่อนกั้นน้ำ ต้องให้เขากระทบยอดบัญชีกับกรมโยธา บัญชีรายชื่อแจกธัญพืช ต้องให้เขาขีดฆ่าทีละรายการ ตัวเลขลงทะเบียนผู้ประสบภัย ก็ต้องสะสางให้ชัดเจนอีกรอบ กลางวันเขาวิ่งวุ่นระหว่างบนเขื่อนกั้นน้ำกับโรงเก็บและแจกธัญพืชชั่วคราวทั้งสองฟาก กลางคืนอาศัยแสงตะเกียงตรวจนับบัญชี ภารกิจบรรเทาภัยพิบัตินี้ หนักหนากว่าที่เขาคิดไว้จริง ๆ

แต่เมื่อมองดูน้ำค่อย ๆ ลดลงไปทีละน้อย ๆ มองดูความตระหนกหวาดกลัวบนใบหน้าของผู้ประสบภัยค่อย ๆ คลายลงทีละน้อย ๆ ความหนักอึ้งในใจที่เกิดจากความเหน็ดเหนื่อยของเขาก็ค่อย ๆ สลายไปทีละน้อย ๆ เช่นกัน

พอน้ำลดลง เรื่องสำคัญก็มิใช่การกั้นน้ำอีกต่อไป หากแต่เป็นการจัดการกับผลกระทบที่หลงเหลือ