ตอนที่ 240 พบกันโดยบังเอิญ

ตอนที่ 240 พบกันโดยบังเอิญ

สายลมวสันต์ริมฝั่งน้ำพัดโชยแผ่วเบา กลีบดอกไม้ร่วงหล่นดังซู่ซ่าลงสู่ผืนหญ้า

คนทั้งหลายล้อมวงนั่งรวมกัน พลางกินขนมดอกไม้อันหวานละมุนนุ่มฟู จิบสุราดอกไม้รสอ่อนนุ่มชุ่มคอ พูดคุยหัวเราะร่าเริงอย่างเป็นอิสระผ่อนคลายยิ่งนัก

ขณะที่คนทั้งหลายกำลังรื่นรมย์กับทัศนียภาพวสันต์อย่างสบายอารมณ์ นอกราวป่าพลันมีเสียงฝีเท้าชัดเจนแว่วดังขึ้นระลอกหนึ่ง

เพียงแต่ผู้คนมาเที่ยวชมวสันต์ในฤดูใบไม้ผลิเดิมทีก็มากอยู่แล้ว ริมฝั่งน้ำยังมีทิวทัศน์งดงามเลิศล้ำ เป็นแดนชมบุปผาอันเลื่องชื่อที่ผู้คนล้วนโปรดปราน

คนทั้งหลายได้ยินความเคลื่อนไหวก็หาได้เก็บมาใส่ใจ คิดเพียงว่าเป็นนักสัญจรที่เดินผ่าน หรือเป็นคนแปลกหน้าที่เสาะหาสถานที่เงียบสงบเพื่อชมบุปผาเช่นเดียวกัน มิได้เกี่ยวข้องอันใดกับตน จึงยังคงก้มหน้าพูดคุยหัวเราะกินดื่ม มิได้ใส่ใจมากความ

ทว่าไม่มีผู้ใดคาดคิด เสียงฝีเท้านั้นใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ สุดท้ายหยุดลงตรงจุดที่ไม่ไกลนัก สุรเสียงสตรีอันกระจ่างใสสายหนึ่งพลันเอ่ยเรียกชื่อของเย่เจินออกมาอย่างแม่นยำ

“เจินเอ๋อร์?”

เสียงเพรียกขานนี้คุ้นเคยยิ่งนัก รอยยิ้มบนดวงหน้าของเย่เจินชะงักงัน ภายในใจเต็มไปด้วยความฉงนสงสัย หันกลับไปมองตามทิศทางที่เสียงดังมาโดยสัญชาตญาณ

เงาบุปผาในราวป่าพลิ้วไหว กลีบดอกร่วงโปรยปราย เงาร่างหลายสายค่อย ๆ เยื้องย่างออกมาจากส่วนลึกของป่าท้อ