ตอนที่ 227 เข้าสู่นครหลวง

ตอนที่ 227 เข้าสู่นครหลวง

ช่วงต้นฤดูใบไม้ผลิเดือนสอง ไอหนาวเหน็บยังมิมลายหายไปจนหมดสิ้น สายลมยังคงพัดพากลิ่นอายความเย็นเยียบมาเป็นระลอก ทว่ามิอาจขวางกั้นแสงตะวันอันอบอุ่นที่ทวีขึ้นวันละน้อยได้อีกต่อไป

คณะของตระกูลซ่งจัดเก็บสัมภาระการเดินทางเรียบร้อย วันเวลาที่จะเดินทางเข้าราชธานีก็กำหนดไว้อย่างเป็นทางการแล้วเช่นกัน

ญาติสนิทมิตรสหายต่างพากันมายังศาลาพักส่งนอกเมืองแต่เช้าตรู่เพื่อส่งพวกเขาสู่การเดินทาง ทุ่งหญ้าและแมกไม้นอกเมืองในเดือนสองเริ่มผลิดอกออกใบ แรกเริ่มควรเป็นทัศนียภาพอันเปี่ยมล้นด้วยกลิ่นอายฤดูใบไม้ผลิ ทว่าในยามนี้กลับเจือด้วยความอาลัยอาวรณ์อันแผ่วเบาจากการพลัดพราก

ทั้งครอบครัวของซ่งเหวินซิ่ว เจียงม่ายเซียง และหยางต้านเยวี่ยต่างก็มากันพร้อมหน้า ยืนรอคอยอยู่ริมทาง ในแววตามีแต่ความอาลัยอาวรณ์ คนคุ้นเคยที่พบปะกันอยู่เป็นอาจิณในวันธรรมดา ครั้นต้องเดินทางไกลพันลี้ไปยังเมืองหลวง และการจากลากลับยาวนานถึงสามปี ไม่ว่าผู้ใดก็ย่อมรู้สึกหม่นหมองในใจ

เจียงม่ายเซียงขอบตารื้นแดงขึ้นมาก่อนใคร นางก้าวเข้าไปสองสามก้าวแล้วคว้ามือของเจียงหลีไว้แน่น ปลายนิ้วกำไว้แน่นขนัด น้ำเสียงเจือด้วยความเหงาหงอยเปล่าเปลี่ยว

“พี่สาวหลี พวกท่านเพิ่งกลับมาเมื่อปีกลาย อยู่ได้เพียงปีเศษ บัดนี้ชั่วพริบตาก็ต้องจากไปอีกแล้ว วันข้างหน้าหากพวกท่านไม่อยู่ แม้แต่คนจะพูดถ้อยคำจากใจสักคนข้าก็คงหาไม่ได้ในวันธรรมดา วันคืนคงต้องกลับมาเงียบเหงาอีกครา”