ตอนที่ 185 สรรพสภาพชายแดน

ตอนที่ 185 สรรพสภาพชายแดน

วันเวลาหลังจากนั้น ทุกคนยังคงต่างคนต่างยุ่งกับธุระของตน

ซ่งโย่วอันยังคงร่ำเรียนหนังสือตามเดิมในทุกวัน ทว่าเพียงแค่เขาพอมีเวลาว่าง ก็จะร่วมกับเย่เจินติดตามเย่หยูออกไปตรวจรักษาฟรี บางคราก็รับตรวจคนไข้อยู่ในหอช่วยชีวิต ยามพบเจอชาวบ้านที่เคลื่อนไหวไม่สะดวก พวกเขายังจะสะพายกล่องยา เดินเท้าไปยังบ้านเรือนของผู้อื่นเพื่อซักถามอาการด้วยตนเอง

ในวันนี้ พวกเขาเดินทางไปยังหมู่บ้านแห่งหนึ่งซึ่งนับว่าไม่ใกล้จากเมืองไหวอัน ตลอดทางที่รุดหน้าไป ภาพที่ประจักษ์แก่สายตาก็คือความเงียบเหงาเปล่าเปลี่ยว ชาวบ้านที่ยังคงหลงเหลืออยู่ในหมู่บ้านมีเพียงน้อยนิดยิ่ง

ที่นี่อยู่ห่างไกลจากตัวเมือง ไม่มีทหารประจำการคอยเฝ้ารักษา ทหารม้าลาดตระเวนของเป่ย์หรงมักจะเข้ามาก่อกวนสร้างเรื่องอยู่บ่อยครั้ง ไม่กี่ครัวเรือนที่ยังปักหลักอยู่ที่นี่ ส่วนใหญ่ล้วนตัดใจทิ้งผืนดินที่เพาะปลูกทำกินสืบทอดกันมาหลายชั่วอายุคนไม่ลง และยังมีอีกส่วนหนึ่งที่ในมือไร้ซึ่งเงินทองอย่างแท้จริง มิอาจย้ายบ้านหนีไปไหนได้ ทำได้เพียงเฝ้าทนทุกข์ทรมานอยู่ในกระท่อมผุพัง

ผู้เฒ่าที่พวกเขาจะมารักษาในคราวนี้ เดิมทีไม่ได้คิดจะขอรับการรักษาเลยแม้แต่น้อย คนเราเมื่ออายุมากขึ้น สังขารร่างกายก็ทรุดโทรมลง กินยาจัดยาทุกสิ่งล้วนต้องใช้เงิน ผู้เฒ่ารู้แก่ใจดีว่าที่บ้านเดิมทีก็ฝืดเคืองอยู่แล้ว ไม่อยากถ่วงภาระผู้น้อย เพียงคิดว่าทนยื้อไปได้วันหนึ่งก็คือวันหนึ่ง