ตอนที่ 141 กลับบ้านตกลงย้ายถิ่นฐาน

ตอนที่ 141 กลับบ้านตกลงย้ายถิ่นฐาน

หมู่บ้านเหอวานในยามกลางฤดูร้อน ทุกหนแห่งล้วนอบอวลไปด้วยกลิ่นอายอันร้อนผะผ่าวทว่าเปี่ยมล้นด้วยชีวิตชีวา

หญ้าป่าริมคันนาเจริญงอกงามเขียวชอุ่ม ลำธารน้ำใสไหลรินเอื่อยรดล้อมรอบหมู่บ้าน อุณหภูมิของน้ำอุ่นสบายกำลังดี เป็นช่วงเวลาอันยอดเยี่ยมที่สุดในการงมหอยน้ำจืดและช้อนปลาตัวเล็ก ๆ

เด็ก ๆ ในหมู่บ้านโปรดปรานช่วงบ่ายของวันในฤดูร้อนเป็นที่สุด ต่างจับกลุ่มกันสองสามคนวิ่งซุกซนไปตามคันนาและริมลำธาร ใช้เวลาอันยาวนานของฤดูร้อนไปอย่างไร้กังวล

ตะวันยามบ่ายแผดกล้าลอยเด่นกลางเวหา แสงอาทิตย์แผดเผาผืนดินจนร้อนระอุ สายลมอ่อนพัดผ่าน หอบเอาไอหญ้าเขียวขจีและกลิ่นหอมของรวงข้าวลอยมาด้วย

เงาร่างเล็ก ๆ ร่างหนึ่งกำลังก้าวเท้าวิ่งซอยถี่ไปตามคันนา

ซ่งโย่วอันวัยสี่ขวบ แก้มเนียนถูกแดดเผาจนแดงระเรื่อ คิ้วและดวงตาของเขาถอดแบบความอ่อนโยนละมุนละไมมาจากเจียงหลี ทั้งยังแฝงความเด็ดเดี่ยวองอาจของซ่งหย่วนซานเอาไว้ อายุยังน้อยแต่หน้าตากลับหล่อเหลาน่าเอ็นดูยิ่งนัก

สองมือน้อย ๆ ของเขาหิ้วตะกร้าไม้ไผ่ขนาดกะทัดรัดเอาไว้แน่น ตะกร้าใบนี้คนในบ้านสานให้เขาโดยเฉพาะ ขนาดพอเหมาะพอดีให้เด็กในวัยนี้หิ้วได้

ในตะกร้าไม้ไผ่มีหอยน้ำจืดสีเขียวอมน้ำตาลปูเรียงอยู่จนเต็ม แต่ละตัวอวบกลม เปลือกเป็นเงาสะอาดตา นี่คือผลงานที่เขานั่งยอง ๆ งมอยู่ริมลำธารเกือบตลอดทั้งช่วงบ่าย