เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หอคัมภีร์เถื่อน
ตอนที่ 138 แยกครอบครัว
หวังจินหลันโพล่งคำพูดว่าจะแยกครอบครัวออกมาประโยคหนึ่ง ลานเรือนพลันเงียบสงัดลงอย่างสิ้นเชิงในพริบตา
ชาวบ้านร่วมถิ่นละแวกใกล้เคียงที่เดิมทีล้อมดูเรื่องสนุกอยู่ตรงหน้าประตู ต่างพากันหุบปาก เจ้ามองข้า ข้ามองเจ้า แอบถอยหลังไปครึ่งก้าว ไม่มีผู้ใดกล้าเบียดเสียดเข้าไปข้างหน้าอีก
เดิมทีทุกคนเพียงว่างไม่มีอะไรทำจึงมาร่วมมุงดูเรื่องสนุก อยากเห็นเรื่องขัดแย้งในยามปกติระหว่างสายใหญ่และสายสามของตระกูลซ่งจนกลายเป็นเรื่องน่าขัน ทว่าไม่มีผู้ใดอยากเอาตัวเองเข้าไปพัวพันกับเรื่องใหญ่โตอย่างการแยกครอบครัวของบ้านผู้อื่นจริง ๆ
ในหมู่บ้าน การแยกครอบครัวไม่เคยเป็นเรื่องเล็ก ยิ่งเป็นการแยกครอบครัวในขณะที่พ่อแม่ยังมีชีวิตอยู่ด้วยแล้ว
คำโบราณกล่าวขานสืบต่อกันมาตลอดว่า พ่อแม่อยู่ ไม่แยกครอบครัว หลายปีก่อนที่ซ่งหย่วนซานถูกแยกออกไปอยู่ตามลำพัง ก็นับเป็นข้อยกเว้นที่หาได้ยากยิ่งในหมู่บ้านแล้ว
ทว่าครานั้น เป็นคู่สามีภรรยาชราซ่งฉางเกินและหวังเฉี่ยวเจินที่เอ่ยปากขึ้นมาเอง เป็นพ่อแม่ที่รังเกียจว่าบุตรชายเกะกะสายตา ดึงดันจะขับไล่ออกไป ผู้อื่นอย่างมากก็เพียงวิพากษ์วิจารณ์ว่าคนชราลำเอียงสักสองประโยค ไม่มีผู้ใดกล้ากล่าววาจาไร้สาระอื่นใดมากความ
แต่วันนี้ไม่เหมือนกัน