ตอนที่ 119 งานแต่งของซ่งเหวินซิ่ว

ตอนที่ 119 งานแต่งของซ่งเหวินซิ่ว

หลังย่างเข้าสู่ฤดูหนาว สายลมยามเช้าค่ำล้วนแฝงไอเย็นเยียบเสียดแทงกระดูก พืชผลในเรือกสวนไร่นาถูกเก็บเกี่ยวจนหมดสิ้นไปนานแล้ว ทั่วฟ้าดินเวิ้งว้างรกร้างว่างเปล่า ทุกครัวเรือนในหมู่บ้านต่างค่อย ๆ ว่างเว้นจากงาน ก้าวเข้าสู่ช่วงเวลาแห่งการพักฟื้นอย่างสงบในฤดูเหมันต์

ครอบครัวของซ่งจิ้งซงที่มิได้กลับมาเสียนาน ได้พาซ่งเหวินซิ่วที่พวกเขาพาไปอยู่ที่ตัวเมือง กลับมายังหมู่บ้านเหอวานพร้อมกันในที่สุด

หลังผ่านไปหลายเดือนที่มิได้พบหน้า เมื่อได้เจอซ่งเหวินซิ่วอีกครา ทุกคนต่างอดมิได้ที่จะตาเป็นประกาย แทบจะจำแม่สาวน้อยที่เคยวางตัวขลาดกลัวประหม่าอายในหมู่บ้านผู้นี้มิได้ ก่อนหน้านี้นางติดตามหยางต้านเยวี่ยพี่สะใภ้สามของนางไปช่วยทำงานในตัวเมือง มิคาดว่าเพียงชั่วเวลาสั้น ๆ ไม่กี่เดือน ทั้งคนคล้ายกับผลัดกายเปลี่ยนกระดูกโดยสิ้นเชิง เปลี่ยนแปลงไปมากยิ่งนัก

ซ่งเหวินซิ่วในกาลก่อน อุปนิสัยเก็บเนื้อเก็บตัว พบหน้าผู้คนก็มิชอบเป็นฝ่ายทักทายก่อน ทั้งวันเอาแต่ทำงานอยู่ในบ้าน ถูกเคี่ยวกรำมิใช่น้อย รูปร่างหน้าตาที่หมดจดงดงามก็ถูกบั่นทอนจนมิสะดุดตา ทั่วร่างแผ่กลิ่นอายความกระอักกระอ่วนขลาดเกรงของครอบครัวเล็กฐานะธรรมดา ทว่ายามนี้ที่กลับมา นางสวมใส่ชุดใหม่ที่สะอาดสะอ้านพอดีตัว ผมเผ้าหวีเรียบกริบ ใบหน้าสลัดความขลาดกลัวต่ำต้อยในอดีตทิ้งไปจนสิ้น เพิ่มพูนความสุขุมผ่าเผยขึ้นมาหลายส่วน