กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
หมาป่าเฒ่าซึ่งนอนอยู่บนเตียงเหล็กได้รับการรักษาลำคอแล้ว เขาเอ่ยปากพูดตะกุกตะกัก:
"บอกแล้วไง... ฉันไม่รู้ว่าเขาคือใคร... พวกเราติดต่อกันด้วยโค้ดเนม..."
นิ้วมือของโอโรจิมารุลูบไล้ไปตามแขนขาที่แหลกเหลวอย่างเชื่องช้า ปลายนิ้วของเขาถูไปมาตามขอบบาดแผล "สิ่งที่ฉันต้องการคือตำแหน่งของเขา เขาอยู่ที่ไหน? ฉันจะหาเขาพบได้อย่างไร?"
"พวกเรา... พวกเราไม่รู้จริงๆ..."
นิ้วมือของโอโรจิมารุทิ่มแทงเข้าไปในบาดแผลของหมาป่าเฒ่าในทันที เสียงกรีดร้องโหยหวนดังก้องไปทั่วห้อง
เสียงหอบหายใจอย่างหนักหน่วงของเฟนริลและทิบเบอร์สดังเล็ดลอดออกมาจากด้านข้างของกล้อง และภาพก็สั่นไหวอย่างรุนแรง
ในภาพ โอโรจิมารุหันหลังกลับแล้วเดินจากไป พร้อมกับทิ้งท้ายไว้ประโยคหนึ่ง