กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เสิ่นอวี่หลับลึกอย่างยิ่ง เขาไม่ได้ข่มตานอนเลยแม้แต่ครั้งเดียวตลอดช่วงเวลาที่อยู่ในโลกของแดนสวรรค์วันสิ้นโลก
นับตั้งแต่วินาทีที่เขาร่อนลงสู่ชานเมืองของสนามรบโบราณจนกระทั่งภารกิจรุกรานเสร็จสิ้น เส้นประสาทของเขาตึงเครียดถึงขีดสุดติดต่อกันเป็นเวลาหลายสิบชั่วโมง
แม้ว่าการนอนหลับจะไม่ใช่สิ่งจำเป็นสำหรับสมรรถภาพทางกายในปัจจุบันของเขาอีกต่อไปแล้วก็ตาม—ค่าคุณสมบัติความอดทนที่มากกว่าสามสิบแต้มนั้นเพียงพอที่จะทำให้เขาตื่นอยู่ได้นานกว่าสิบวัน
แต่พลังงานที่ถูกใช้งานเกินขีดจำกัดไปแล้วนั้นไม่อาจชดเชยได้ด้วยแต้มคุณสมบัติ
หลังจากเวลาผ่านไปนานเท่าใดไม่อาจทราบได้ เสิ่นอวี่ก็ตื่นขึ้นด้วยแรงสั่นสะเทือนเป็นระลอก
เสิ่นอวี่ลืมตาขึ้น และภาพอันน่าขบขันก็ปรากฏสู่สายตา: