เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ไฟวิญญาณของเฮยเฟิงริบหรี่วูบวาบอย่างรุนแรงอยู่ภายในเสาแสง
มันได้ยินคำพูดของตาเฒ่าโม่ และในใจก็กำลังคิดถึงเรื่องบางเรื่อง—เรื่องที่ตลอดหลายปีแห่งการร่อนเร่อยู่ในมหาสุสานแห่งนี้ เป็นเพียงครั้งเดียวที่ไฟวิญญาณของมันเคยเกิดความคิดที่ว่า "ถ้าเป็นแบบนั้นได้ก็คงดี"
มันเป็นค่ำคืนหนึ่ง
มันจำไม่ได้แล้วว่าเป็นปีไหน แต่จำได้ว่าคืนนั้นดวงจันทร์กลมโตมาก แสงจันทร์สาดส่องผ่านช่องว่างของเมฆสีเทาเหนือสนามรบโบราณ ลงมายังซากปรักหักพังของหอสังเกตการณ์ที่พังทลายไปครึ่งหนึ่ง
มันหมอบคุดคู้อยู่ในเงามืดของหอสังเกตการณ์ เฝ้ามองกลุ่มคนเก็บขยะที่กำลังค้นหาของโบราณในซากปรักหักพังที่อยู่ไกลออกไป
ในกลุ่มคนเหล่านั้นมีทั้งคนแก่และเด็ก มีทั้งชายและหญิง พวกเขากำลังพูดคุยกันด้วยเสียงแผ่วเบา
แต่ในค่ำคืนอันเงียบสงัด ทุกถ้อยคำกลับลอยเข้าสู่หูของเฮยเฟิงอย่างชัดเจน
"พรุ่งนี้ฉันจะกลับแล้ว" ชายชราคนหนึ่งพูดขึ้น