กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
"ผู้แบกรับตรากับพวกผู้แปดเปื้อนงั้นเหรอ"
เสิ่นอวี่หวนนึกถึงสภาพบิดเบี้ยวของลูเธอร์และเหล่าสัตว์ประหลาดที่คำรามลั่นในดินแดนรกร้าง จึงอดไม่ได้ที่จะเอ่ยถาม
ลีโอนาสูดหายใจเข้าลึก ดูเหมือนจะพยายามระงับอารมณ์อันหนักอึ้งลง ก่อนจะค่อยๆ อธิบายว่า
"ในช่วงสองสามร้อยปีแรกหลังจากการสละชีพของสองมหาเทพ โลกเอลอร์ยังคงรักษาสภาพความสงบสุขจอมปลอมไว้ได้พอสมควร"
"นั่นคือ 'ยุคแห่งความเงียบงัน' ช่วงเวลาที่คำอธิษฐานของผู้ศรัทธาไม่ได้รับการตอบรับ ท้องฟ้ามักถูกปกคลุมไปด้วยความหม่นหมอง คลื่นความหนาวเหน็บรุนแรงและความแห้งแล้งถาโถมเข้ามาไม่ขาดสาย แต่ถึงอย่างนั้น ผู้คนก็ยังสามารถเอาชีวิตรอดต่อไปได้"