บทที่ 454 เปิดโปรสดๆ กลางสนาม

บทที่ 454 เปิดโปรสดๆ กลางสนาม

ภายในอาคารที่พักอาศัยอันมืดสลัว เหลียงเลี่ยยืนหลุบตาลงอยู่ตรงมุมห้องราวกับรูปปั้น

ร่างที่ค่อมลงเล็กน้อยพิงเข้ากับผนังปูนซีเมนต์เปลือยอย่างไร้สุ้มเสียง

หากไม่ใช่เพราะหน้าอกที่กระเพื่อมขึ้นลงเบาๆ ทุกหนึ่งนาทีคอยยืนยันว่ายังมีชีวิตอยู่ คนที่ไม่รู้อีโหน่อีเหน่อาจคิดว่าเขาตายไปแล้วด้วยซ้ำ

มีเพียงบางครั้งที่เปลือกตาซึ่งหลุบต่ำจะปรายมองเย่หนิงที่นั่งยองๆ เกาหัวเกาหูอยู่บนพื้น แววตาอันไร้ประกายคู่นั้นถึงจะพอมีชีวิตชีวาขึ้นมาบ้าง

พวกเขาสุ่มหาที่ซ่อนตัวได้ครึ่งชั่วโมงแล้ว ตลอดเวลานั้นเย่หนิงราวกับเผชิญหน้ากับโจทย์ยากชิ้นใหญ่ ลังเลอยู่นานจนไม่อาจตัดสินใจได้เสียที

"ตกลงจะเลือกอันไหนดีวะ... แม่งเอ๊ย..."

เขานั่งยองๆ อยู่กับพื้นอย่างไม่สนภาพลักษณ์ พลางสบถด่าในใจ รู้สึกว่าตัวเองกำลังลังเลจนถึงขีดสุด