บทที่ 417 ความแค้น

บทที่ 417 ความแค้น

ท่ามกลางความเงียบงันอันยาวนาน ทั้งสองยืนนิ่งราวกับรูปปั้น

เย่หนิงรู้ดีว่า สิ่งที่หลินโร่วเปิดเผยออกมาในตอนนี้ ไม่ใช่แค่ร่องรอยบาดแผลบนร่างกาย แต่เป็นความเกลียดชังอันฝังลึกถึงขั้วหัวใจ แค้นจนถึงที่สุด

เธอได้เห็นจุดจบของเพื่อนร่วมทีม ได้เห็นว่ากลุ่มคนที่ยืนอยู่ข้างหลังตนเองเป็นคนแบบไหน

ในวินาทีนั้น ความศรัทธาของเธอพังทลายลงจนหมดสิ้น

ไม่อยากต่อสู้เพื่อใครอีกต่อไป และไม่อยากปกป้องใครอีกแล้ว ถ้าหากคนพวกนั้นยังนับว่าเป็นคนอยู่น่ะนะ

สายลมพัดผ่านนอกหน้าต่าง ค่ำคืนดึกสงัด ลมหนาวเหน็บเยียบเย็น