บทที่ 415 หลินโร่ว

บทที่ 415 หลินโร่ว

บรรยากาศแปลกประหลาดพิลึกพิลั่น

ท่ามกลางความเงียบงันชั่วครู่ ทั้งสองฝ่ายต่างเบิกตากว้างจ้องมองกัน ทว่าคนฝั่งหยวนเจียงนั้นดีใจจนแทบจะเป็นลมชักไปแล้ว

เห็นได้ชัดว่าเหล่านักรบพวกนี้คงเข้าใจอะไรบางอย่างผิดไป โดยเฉพาะผู้บังคับกองร้อยคนนั้น

เย่หนิงกระแอมเบาๆ ก่อนจะโบกมืออย่างจนปัญญาพลางเก็บตราสัญลักษณ์กลับไป ส่งสัญญาณให้หวงหยวนฮ่าวไปอธิบายเรื่องราวเหล่านี้ ส่วนตนเองจะพาคนออกไปก่อน

เมื่อมองไปยังกลุ่มคนที่ตื่นเต้นจนคุมตัวเองไม่อยู่ หรือถึงขั้นตื่นตระหนก เย่หนิงไม่ได้แปลกใจแม้แต่น้อย

สถานะของเขาสูงส่งเกินไป สูงจนจัดอยู่ในกลุ่มระดับสูงสุดของโครงสร้างอำนาจทั่วทั้งประเทศหัวกั๋วไปแล้ว

สำหรับคนระดับล่าง เขาคือตัวตนระดับสูงสุด การเคลื่อนไหวเพียงเล็กน้อยย่อมสร้างแรงสั่นสะเทือนมหาศาล ชวนให้ผู้คนนับไม่ถ้วนคาดเดาและตีความไปต่างๆ นานา

อย่าเห็นว่าตอนอยู่เมืองหลวง มักจะมีคนโผล่มาสร้างความรำคาญใจให้เขา หรือกล้าเผชิญหน้ากับเขาเป็นประจำ เพราะคนเหล่านั้นไม่เป็นลูกน้องของผู้นำระดับสูงสักคน ก็เป็นกรรมการในระดับเดียวกัน

ในสถานการณ์ปกติ คนระดับล่างย่อมอยากจะเดินเลี่ยงเขาไปให้ไกลที่สุด