บทที่ 409 จุดอ่อนของอิ้งหลง

บทที่ 409 จุดอ่อนของอิ้งหลง

ท่ามกลางความเงียบงันชั่วขณะ ร่างที่เกร็งแน่นของเย่หนิงพลันผ่อนคลายลง

เขาสังเกตเห็นแล้วว่าพวกขั้นสามที่อยู่ไม่ไกลเริ่มจับสังเกตทางนี้ได้ หรือพูดอีกอย่างคือกำลังมองมาที่พวกเขาด้วยสายตาเคลือบแคลงสงสัย

ด้วยท่าทางของเสวี่ยอิงในตอนนี้ ขอแค่มีใครสักคนเปิดผ้าปูโต๊ะขึ้นมา ก็จะพบความผิดปกติทันที

ไม่สิ ขอแค่มีคนเอี้ยวตัวมองก็พอแล้ว

บางทีอาจจะอีกไม่กี่วินาที หรือแค่ชั่วลมหายใจเดียว อิ้งหลงที่ลุกขึ้นยืนพูดคุยกับคนอื่นอยู่ ก็คงจะรับรู้ถึงความผิดปกติข้างกายจากสายตาของพวกขั้นสามเหล่านี้

กระทั่งตัวเขาเองยังรู้สึกสงสัย ว่าทำไมอีกฝ่ายถึงยังไม่มีปฏิกิริยาอะไรเลย?

ระดับขั้นสามระดับสูงสุด ต่อให้ไม่แผ่พลังจิตครอบคลุมทั่วทั้งงาน แต่อย่างน้อยก็น่าจะคงประสาทสัมผัสรอบตัวไว้ตลอดเวลาไม่ใช่หรือ?