บทที่ 405 พบอิ้งหลงครั้งแรก

บทที่ 405 พบอิ้งหลงครั้งแรก

ท่ามกลางสายตาของฝูงชนที่จับจ้องมา บ้างกำลังประเมิน บ้างเต็มไปด้วยความกังขา เย่หนิงนั่งลงบนเก้าอี้ลำดับที่สามข้างซ้ายของเสวี่ยอิงด้วยสีหน้าเรียบเฉย

เขารู้ดีว่าทันทีที่หย่อนก้นลงนั่ง แผนการกบดานแล้วชิ่งหนีเงียบๆ ก็พังทลายลงอย่างสิ้นเชิง

ถ้าทำได้ เขาอยากจะเอามีดแทงยัยผู้หญิงเจ้าปัญหานี่สักทีจริงๆ

กลิ่นหอมกรุ่นปนความหวานละมุนโชยมาเป็นระลอก ทว่าเวลานี้จิตใจของเย่หนิงกลับสงบนิ่งดั่งพระชราเข้าฌาน สีหน้าไร้ซึ่งอารมณ์ความรู้สึกใดๆ ทั้งยังไม่มีกะจิตกะใจจะมาชื่นชมสาวงามข้างกาย

เขาก้มหน้าลง แกล้งทำตัวเป็นเด็กหนุ่มที่กำลังตื่นตระหนกประหม่าอายให้แนบเนียนที่สุด ดูกระอักกระอ่วนทำตัวไม่ถูก

แทบไม่ต้องเงยหน้าขึ้นมอง ก็สัมผัสได้ถึงกลิ่นอายพลังขั้นสามกว่ายี่สิบสายที่กำลังล็อคเป้าและแอบสืบค้นระดับความแข็งแกร่งของเขาอยู่อย่างลับๆ ยังดีที่ในงานเลี้ยงนี้ไม่มีใครกล้าทำอะไรอุกอาจเกินควร ไม่เช่นนั้นในสถานการณ์ที่เป็นเป้าสายตาจนชวนให้ทุกคนอยากจะเค้นความจริงเช่นนี้ ตัวเองคงสงสัยเหมือนกันว่าไอเทมพรางตาที่พกติดตัวมาจะถูกจับได้เข้าหรือเปล่า