บทที่ 390 บดขยี้

บทที่ 390 บดขยี้

ยากจะจินตนาการได้จริง ๆ ว่าในบางครั้ง ความเคียดแค้นก็แสดงออกมาได้เร่าร้อนและบ้าคลั่งยิ่งกว่าความรักเสียอีก

อย่างน้อย เย่หนิงก็คิดเช่นนั้น

หากตัดจิตสังหารที่แทบจะระงับไว้ไม่อยู่ในดวงตาของหัวหน้าทีมหมาป่าโลหิตออกไป เขาก็คงคิดว่านังผู้หญิงผีบ้าคนนี้หลงรักตนเข้าแล้วจริง ๆ ถึงได้ปรารถนาจะหลอมรวมร่างเข้าด้วยกันขนาดนี้

ราวกับสลับบทบาทกัน ในยามนี้เสวี่ยอิงขึ้นมานั่งคร่อมอยู่บนตัวของเขา สองมือกระชากเสื้อผ้าบนร่างเขาออกอย่างหยาบคาย พลางหอบหายใจไม่หยุดหย่อน ดั่งคนที่ถูกเพลิงราคะครอบงำจนขาดสติ

เรือนร่างที่ขยับไหวไม่หยุดดั่งอสรพิษขาวที่บิดเลื้อย พันรัดร่างเขาไว้อย่างแนบแน่น

ทว่าเมื่อมือขวาของหัวหน้าทีมหมาป่าโลหิตคว้าหมับเข้าที่ส่วนล่าง สัมผัสอันคุ้นเคยก็ทำให้ร่างของเธอพลันแข็งเกร็งขึ้นมาทันที

เกราะขาส่วนล่างอันเย็นเยียบ นั่นคืออุปกรณ์ที่เคยเป็นของเธอ