บทที่ 387 สนามรบ

บทที่ 387 สนามรบ

ใต้แสงไฟสลัว บนทางเดินที่ปูด้วยพรมสีแดงเข้ม อบอวลไปด้วยกลิ่นน้ำหอมจางๆ

บนโถงทางเดินอันเงียบสงบ แว่วเสียงหอบหายใจถี่กระชั้นดังขึ้นเบาๆ

เสียงฝีเท้าถูกพรมแดงหนานุ่มกลืนหายไปจนหมด เหลือเพียงเสียงลมหายใจและจังหวะหัวใจเต้นของหญิงสาว

ร่างของเสวี่ยอิงแนบซบอยู่บนไหล่เย่หนิงในเวลานี้ไม่ต่างอะไรกับปลาหมึกยักษ์ เธอโอบกอดตัวเขาไว้แน่น สองเรียวขางามหนีบเอวเด็กหนุ่มไว้ไม่ยอมปล่อย สองมือที่จับไหล่ก็ออกแรงเกร็ง ราวกับกลัวว่าเขาจะวิ่งหนีไป

เส้นผมที่ทิ้งตัวสยายไหวระริกตามจังหวะก้าวเดิน หากมองจากระยะไกล ทั้งสองไม่ต่างอะไรกับคู่รักหนุ่มสาวที่สนิทแนบแน่นจนแทบจะกลืนเป็นเนื้อเดียวกัน นึกอยากจะตัวติดกันตลอดเวลา