บทที่ 382 ระบำศึก

บทที่ 382 ระบำศึก

เสียงพิณกับเสียงกลองประสานสอดรับ เมื่อเท้าหยกเปลือยเปล่าข้างหนึ่งย่างเหยียบลงบนโต๊ะยาวตรงหน้าเย่หนิงตามจังหวะกลอง เขาก็นิ่งเงียบไป

ในชุดผ้าโปร่งสีขาวที่เห็นเลือนรางลางเลือน ระยะใกล้เพียงนี้ แค่ยื่นมือก็คว้าเรียวเท้าที่นวลเนียนราวไขหยกคู่นั้นมาเชยชมได้ไม่ยาก

ภายใต้ชุดชั้นในบางเฉียบที่ปิดเรือนกายไว้ได้เพียงฉิวเฉียด ความงามแย้มวับแวมให้เห็นเป็นระยะ

เมื่อเทียบกับความเปลือยเปล่า ความเลือนรางที่ซ่อนเร้นแบบนี้กลับกระตุ้นให้อยากรู้อยากเห็นได้มากกว่าหลายเท่า

เนียนกลมใสละมุนตา เรียวยาวได้รูป

ราวกับหยกไขแพะชั้นเลิศ ในโลกยุคหลังสิ้นโลกที่เสบียงขาดแคลน จะดูแลผิวพรรณให้บอบบางนุ่มนวลได้ถึงเพียงนี้ ย่อมต้องทุ่มทุนมหาศาลอย่างแน่นอน