กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย BK Novel
บทที่ 347 โลภไม่รู้จักพอ
หวังหงกอดขาท่อนล่างที่ถูกเหยียบหักพลางส่งเสียงร้องโหยหวน
ด้วยความที่ใช้ชีวิตสุขสบายมาเนิ่นนาน มีหรือจะทนรับความเจ็บปวดสาหัสเช่นนี้ได้ แม้จะมีพลังระดับขั้นสอง ทว่าเวลานี้กลับไม่ต่างอะไรจากคนธรรมดาที่กำลังกรีดร้องลั่นราวกับหมูถูกเชือด
"อ๊าก! อ๊ากกก!!"
"ขาฉัน... ขาฉันหักแล้ว...!!"
น้ำหูน้ำตาไหลพราก แทบอยากจะลงไปนอนกลิ้งเกลือกกับพื้น
เนื้อบนใบหน้าอ้วนฉุกระตุกเกร็งบิดเบี้ยว บางทีอาจเป็นเพราะความเจ็บปวดแสนสาหัส หัวหน้าฝ่ายหวังถึงได้ตาสว่างขึ้นมา ตระหนักได้ว่าที่พึ่งที่ตนอ้างถึงนั้นไร้ประโยชน์สิ้นดี
ร่างอ้วนท้วมหมอบสั่นงันงกอยู่บนพื้น สองมือพยายามจะเอื้อมไปกอดขาเย่หนิง กัดฟันข่มความเจ็บปวดแล้วเอ่ยอ้อนวอนอย่างน่าเวทนา
"เย่หนิง... เย่หนิง!!"
"ฉันขอร้องล่ะ... ได้โปรดไว้ชีวิตฉันด้วย..."