บทที่ 288 รุดหน้าสู่ตงไห่

บทที่ 288 รุดหน้าสู่ตงไห่

"เย่หนิง นายว่าพวกนั้นจะเชื่อจริงเหรอ"

"แถมการที่เราหลอกให้พวกมันเข้าไป ความเสี่ยงจะไม่สูงเกินไปหน่อยเหรอ..."

เมื่อสังเกตเห็นว่าไม่มีใครไล่ตามมาอีก หมิงหลัวจึงลอบถอนหายใจออกมาเบาๆ แต่ก็ยังไม่กล้าชะลอความเร็วลง

สายลมหวีดหวิวข้างหู

โดยไม่รู้ตัว ตอนนี้เขามองเย่หนิงเป็นเสาหลักไปแล้ว ไม่ว่าจะเรื่องอะไรก็มักจะเอ่ยถามคนที่อายุน้อยกว่าตนเองมากคนนี้จนเป็นนิสัย

"ไม่เป็นไร ฉันเอาอยู่"

"ถ้าไม่สั่งสอนให้เจ็บจนเข้ากระดูกดำ พวกนั้นก็ไม่จำหรอก"

เย่หนิงหัวเราะเบาๆ พลางตอบกลับไปอย่างไม่ใส่ใจนัก และไม่ได้คิดจะอธิบายอะไรเพิ่มเติม