บทที่ 230 กับดัก

บทที่ 230 กับดัก

หวึ่ง—

อาการเคว้งคว้างวิงเวียนถาโถมเข้าใส่

เย่หนิงฝืนลืมตาขึ้นอย่างยากลำบาก ยกมือขึ้นกุมศีรษะตามสัญชาตญาณ รู้สึกเพียงว่าภาพเบื้องหน้าพร่ามัวไปหมด

ต่อให้มีค่าสถานะเจตจำนงสูงลิ่ว ก็ยังแทบต้านทานผลข้างเคียงจากการเทเลพอร์ตเข้าดันเจี้ยนขนาดใหญ่ระดับนี้ไม่ไหว

เข้ามาแล้วงั้นเหรอ...

ที่นี่คือ...

เขาพยายามทรงตัวอย่างสุดกำลัง หลังปรับสภาพร่างกายครู่สั้นๆ จึงเริ่มกวาดตามองรอบด้านด้วยความระแวดระวัง ทว่าเมื่อมองเห็นสภาพแวดล้อมโดยรอบชัดเจน ก็อดชะงักไปไม่ได้

สีขาว สีขาวอันเจิดจ้าบาดตา

สิ่งที่ปรากฏแก่สายตามีเพียงแสงสว่างสีขาวน้ำนม ราวกับตกอยู่ในพื้นที่ปิดตายขนาดยักษ์ ไม่มีเส้นสาย ไม่มีวัตถุ มีเพียงกลุ่มมนุษย์อีกฝั่งที่ถูกกั้นไว้ไกลออกไป