บทที่ 176 หายนะซ้ำรอย

บทที่ 176 หายนะซ้ำรอย

ใต้ท้องฟ้าสีเทาตะกั่วคละคลุ้งไปด้วยความสิ้นหวัง

ควันปืนที่ลอยคลุ้งเหนือสมรภูมิเปรียบเสมือนหมอกหนาในขุมนรก บดบังแสงสว่างจนมิด

ยามที่เย่หนิงบินโซซัดโซเซออกจากโรงพยาบาล ทั้งโลกคล้ายถูกปกคลุมด้วยเสียงกรีดร้องและร่ำไห้

สรรพสำเนียงขยายก้องราวกับมีหม้อเหล็กครอบหูไว้ ดังกึกก้องวนเวียนซ้ำแล้วซ้ำเล่า

บรรดาผู้รอดชีวิตที่กำลังอพยพอยู่แนวหลังแตกตื่นจนสูญเสียระเบียบไปโดยสิ้นเชิง ผู้คนที่ต้องการหลบเข้าไปในป้อมปราการใต้ดินต่างเบียดเสียดแก่งแย่ง ไม่มีใครยอมใคร ทุกคนต่างรู้ดีว่าหากช้าไปเพียงเสี้ยววินาที สิ่งที่รออยู่อาจเป็นความตาย

แม้การหลบเข้าไปข้างในจะช่วยอะไรไม่ได้เลยก็ตาม