บทที่ 154 ล้วนเป็นของฉัน

บทที่ 154 ล้วนเป็นของฉัน

ภายในโถงกว้างขวางของชั้นหนึ่ง เสียงของหยางกั๋วผิงดังก้องสะท้อนไปทั่ว

เย่หนิงและคนอื่นๆ ที่เตรียมพร้อมอยู่ก่อนแล้วต่างก้าวเท้าเดินออกไปข้างหน้า

ขณะเดินนำอยู่หน้าสุด เขาสัมผัสได้อย่างชัดเจนว่ามีสายตามุ่งร้ายหลายคู่ทิ่มแทงมาจากเบื้องหลัง

ในบรรดานั้น มีสามคนที่แสดงออกชัดเจนที่สุด

ไม่รู้ทำไม เขาถึงได้กลิ่นคาวเลือดจางๆ ลอยมา กลิ่นคาวคลุ้งบนตัวและดวงตาแดงก่ำของทั้งสาม บ่งบอกชัดเจนว่าเพิ่งจะถอนตัวออกมาจากการต่อสู้เสี่ยงตาย

เพิ่งออกมาจากดันเจี้ยนอย่างนั้นหรือ เขารู้สึกได้ว่าไอพลังของทั้งสามคนยังไม่คงที่เอาเสียเลย

น่าสนใจ คิดจะเร่งตามมาให้ทันเขาสิท่า

เย่หนิงหัวเราะเยาะในใจอย่างไม่ใส่ใจนัก