บทที่ 152 ไม่มีใครขวางได้

บทที่ 152 ไม่มีใครขวางได้

หลังจากหยางกั๋วผิงเดินจากไป คนทั้งกลุ่มต่างชะงักไปชั่วครู่ ก่อนจะพากันหัวเราะหึๆ ออกมา

"มีขึ้นมาเพื่ออะไรอย่างนั้นหรือ..."

"ก็ย่อมต้องเพื่อลูกหลานของพวกเราน่ะสิ..."

ชายวัยกลางคนผู้นำกลุ่มเค้นเสียงหัวเราะอย่างเหยียดหยามพลางส่ายหน้า ดูเหมือนจะไม่เห็นด้วยกับความคิดของอีกฝ่ายอย่างยิ่ง

เขากางสองแขนออกอย่างเกินจริงแล้วกวาดสายตามองไปรอบๆ

"ตอนนี้บ้านเมืองสงบสุขออกปานนี้ ยังจะต้องทำตัวเหมือนตอนสงครามอยู่อีกหรือไง?"

"ต่อให้เจ้าเด็กเย่หนิงนั่นจะมีพรสวรรค์ล้ำเลิศ แล้วมันเกี่ยวอะไรกับพวกเราด้วย? จำเป็นต้องรัดเข็มขัดประหยัดกินประหยัดใช้เหมือนตอนวันสิ้นโลกปะทุขึ้นมาใหม่ๆ เพื่อประเคนให้ใครสักคนขึ้นเป็นขั้นสามด้วยหรือ?"