บทที่ 138 ความจริงแล้วฉันอยู่แค่ขั้นสอง

บทที่ 138 ความจริงแล้วฉันอยู่แค่ขั้นสอง

ภายในเต็นท์ เย่หนิงกางม่านพลังกั้นอาณาเขตเก็บเสียงออกไป ทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ประธานอย่างผ่อนคลาย พลางพยักหน้าให้คนทั้งหลาย

ทันทีที่นั่งลง จังเทาและหวังเทียนก็แสร้งทำเป็นกระตือรือร้นอย่างยิ่ง กล่าวคำเยินยออย่างสุภาพขึ้นมาทันที

"ท่านเย่ลินช่างแข็งแกร่งสมคำร่ำลือจริงๆ ระยะห่างตั้งขนาดนั้น แต่วิชาดาบเพียงกระบวนท่าเดียวกลับปลิดชีพร่างกลายพันธุ์ขั้นสามได้ทันที เรื่องแบบนี้แม้แต่ในหมู่ขั้นสามระดับกลางก็ยังหาดูได้ยากนัก"

"ใช่แล้ว ขอบคุณท่านเย่ลินที่ให้เกียรติเชิญพวกเรามา ได้ยินมาเหมือนกันว่าท่านเคยช่วยเฉินหย่งของเราไว้ไม่น้อย เขตปลอดภัยเจิ้นเป่ยของเรารู้สึกขอบคุณจากใจจริง"

เมื่อเทียบกับจิ้งจอกเฒ่าสองตัวที่ยังสุขุมเยือกเย็น รอให้เย่หนิงเป็นฝ่ายเปิดปากพูดคุยเรื่องราว เฉินหย่งกับสหายกลับยิ้มออกมาอย่างจริงใจ รีบเอ่ยถามอีกฝ่ายทันที