บทที่ 133 เริ่มเฉิดฉาย

บทที่ 133 เริ่มเฉิดฉาย

ท่ามกลางเสียงร้องไห้ระงม ผู้รอดชีวิตที่ถูกขับไล่ต่างพากันแตกฮือราวกับฝูงแกะ

ผู้รอดชีวิตใบหน้าซีดเหลืองบ้างอุ้มลูก บ้างพยุงคนในครอบครัว พลางมุ่งหน้าไปทางด้านหลังอย่างสิ้นหวัง หลายคนเสียดายเสบียงที่อุตส่าห์เก็บสะสมมาอย่างยากลำบาก ถึงกับวิ่งกลับเข้าไปในเพิงสังกะสีของตัวเองราวกับคนบ้า หวังจะกอบโกยทุกอย่างที่พอจะนำติดตัวไปได้ออกมา

แป้งสาลีขึ้นราครึ่งกระสอบ ซากหนูแห้งที่คุ้ยได้จากกองขยะ ชามกระเบื้องบิ่น กระทะเหล็กแหว่ง... ไปจนถึงเสื้อผ้าที่ขาดรุ่งริ่งราวกับเศษผ้าขี้ริ้ว

ในฐานะคนจนนอกเมืองที่มีสภาพความเป็นอยู่ย่ำแย่ที่สุด ผู้คนต่างพากันกอบเศษสิ่งของที่ดูราวกับกองขยะขึ้นมาทั้งน้ำตา เตรียมพร้อมที่จะอพยพ