บทที่ 110 แม่น้ำ

บทที่ 110 แม่น้ำ

"หวังเจิง นายแน่ใจนะว่าเป็นที่นี่"

ทันทีที่ตัวรถหยุดนิ่ง บนรถออฟโรดสามคันที่บรรทุกมาจนเต็มคัน เฉินหย่งก็กวาดสายตามองสำรวจชุมชนผู้รอดชีวิตเบื้องหน้าไปตามสัญชาตญาณ

เป็นชุมชนตามหมู่บ้านชนบทที่พบเห็นได้ทั่วไป ตึกปูนซีเมนต์สร้างเองหลากหลายรูปแบบตั้งสลับกระจัดกระจาย ด้านหน้าชุมชนมีแปลงผักทอดยาวเป็นผืนเดียว หญิงผอมกะหร่องสองสามคนกำลังนั่งยอง ๆ ขุดผักอยู่ในแปลง ข้างกายมีเด็ก ๆ วิ่งเล่นหยอกล้อ กวัดแกว่งท่อนไม้ในมือเล่นเกมตีซอมบี้กันอย่างสนุกสนาน

ฟ้าเริ่มมืดลง การเดินทางข้ามแดนรกร้างจากเขตปลอดภัยเจิ้นเจียงมาถึงที่นี่ กินระยะทางราวสามร้อยกว่ากิโลเมตร

ภายใต้ท้องฟ้าสลัว ชุมชนแห่งนี้ดูเป็นสีเทาหม่นขาวซีด แผ่กลิ่นอายแห่งความเน่าเปื่อยผุพังจาง ๆ ออกมา