บทที่ 94 ตามฉันมา

บทที่ 94 ตามฉันมา

"ตึก... ตึก..."

เสียงฝีเท้าดังก้องสะท้อนไปมา

ระหว่างเดินอยู่ในอุโมงค์เหมืองอันลึกชัน เย่หนิงแผ่พลังจิตออกไปสำรวจสถานการณ์เบื้องหน้าอย่างต่อเนื่อง

โพรงถ้ำที่ทอดยาวจนมองไม่เห็นจุดสิ้นสุดดูราวกับปากทางสู่นรก ให้ความรู้สึกกดดันอยู่ไม่น้อย

เมื่อสัมผัสได้ถึงบรรยากาศเงียบงันปนกังวลของคนในทีม เขาสูดหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะฝืนยิ้มปลอบ:

"ไม่เป็นไร มีฉันอยู่ทั้งคน"

"ทีมพวกเราก็ไม่ได้อ่อนแอขนาดนั้นหรอกน่า..."

แม้ปากจะพูดไปแบบนั้น แต่ตัวเขารู้แก่ใจดี หากเอาพลังของทั้งสองคนมารวมกัน เผลอๆ อาจเทียบได้แค่ขั้นสองระดับต้น หรืออาจจะอ่อนแอกว่านั้นด้วยซ้ำ...