บทที่ 89 เยียนอวี่ฉิง

บทที่ 89 เยียนอวี่ฉิง

นุ่ม ช่างนุ่มเหลือเกิน

เย่หนิงเหลือบมองเด็กสาวที่เกาะอยู่บนร่าง ก่อนจะค่อยๆ สอดมือไปที่เอวของเธออย่างแนบเนียน แม้จะพยายามเลี่ยงการสัมผัสสักเพียงใด แต่ในสภาพที่แนบชิดกันแทบจะหลอมรวมเป็นร่างเดียว เขาก็ยังคงรับรู้ได้ถึงผิวพรรณเนียนนุ่มดุจหยกขาวของเธออย่างชัดเจน

กลิ่นหอมจางๆ ลอยแตะจมูก ขณะที่เส้นผมยาวสลวยซึ่งระอยู่ตรงแผงอกชวนให้รู้สึกคันยุบยิบ

ท่ามกลางสายตาคลุมเครือแกมริษยาของผู้จัดการแผนกต้อนรับ เย่หนิงยื่นบัตรประจำตัวของเด็กสาวออกไปตรงๆ เพื่อเปิดห้องเดี่ยวหนึ่งห้อง

แม้จะมีเจตนาใช้เธอเป็นโล่กำบัง แต่ค่าเปิดห้องยังไงก็ต้องให้อีกฝ่ายออกอยู่แล้ว